پ.ن:شاید من کالش رو خوردم.

گاهی با دانستن گذر همه چیز، زود خسته می شوم و ناتوان. وقتی به گذشته نگاه می کنم، هر چند، ان فقط زمان مرده است و یادهای زنده، با وجود این ها،می فهم، من و خیلی چیزهای دیگه تغییر کردیم. به این فکر نمی کنم که چقدرش مانده و یا گذشته. می دونی همه چیز بسمتت می یاد و تو تنها باید بپذیریشان و ....

این را برای یه آشنا می نویسم که  سی روزست، دیگه نیست :

می دونی دلم تنها در میان سینه ام نشسته

فارغ از هر حس با واسطه ای

زندگی و او می گذرند،

                       و می گذارند

                                        تا بگذرد.

گاهی فقط صداها مبهم به گوش می رسد

گاهی لحظه ها ی پر رنج،  فارغ از رنجی خواهند بود.

انسان تنها بدون قلب تپنده ای

با دانش به بی مفهوم بودن گسترده زندگی

نمی توان درختی سبز و شاد باشد.

می دانی:

       فقط گاهی،

            قلبم خفه آه می کشد

و آنقدر مبهوت و آرام می زند

که من تکان پر لرزه و کندش را حس می کنم.

گاهی فقط

             باید بودن را سخت از یاد برد.