گاهی می توان غلتیدن یک قطره شفاف و کوچک آب را با عبور مورها بی آزار و باز هم کوچک اشتباه گرفت، گاهی می خوای همه چیز بره مثل حل شدن شکر و چربی پشمک بروی لهاب و بلعیده شدنش در بزاق دهان. نمی دانم آیا زمانی همه چیز سامان می گیرد یا نه؟! تنها خر تو خری این اوضاع و نبودن حداقل  آنچه باید باشد برایم روشن است...همیشه دوست دارم به آرامش برسم اما افسوس که آرامش دامنه گسترده ای دارد که همه جا  ریشه می دواند، مثل گیاهی که عاشق نور است ،حالا تصور کن ان گیاه کجای این کره خاکی ست وسط خط استوا یا  در عمق یک جنگل استپی یا طو قطب شمال و یا...فکرش را بکن  طویک منطقه خوب اما روزهای ابری و دستها و پاهای که له اش می کنند و بی نهایت دیگررا تصور کن!! می دانی با همه این اوضاع باید  به نور خورشید برسد، چون می خواهد ادامه بدهد، فکرش را بکن این گیاه ما چقدر فهیم است!